War against Drugs

At the forefront of the program for “change”?

By Lutgardo Paras

 

bato-war-on-drugs

National Police Chief Ronald de la Rosa, middle, head of the war against drugs, during the interment of the remains of Senior Inspector Mark Gil Garcia, who died in a drug raid in Antipolo City, August 19, 2016 (Credit Leonito Navales/Philippine National Police, via European Pressphoto Agency).

Change is coming”, was President Rodrigo Duterte’s slogan while still campaigning. He admitted he did not have a platform, unlike other candidates.  What change he was aiming for was not clear.  It was not even clear whether the proposed change to the federal system was the promised change.

Duterte was noisiest when talking about the promise to wipe away criminality especially the trade and use of illegal drugs.  This is perhaps the change.  He set the time limit at three to six (3–6) months.  He was certain, it would be bloody. His campaign talks were bloody;hange is coming”, was President Rodrigo Duterte’s slogan while still campaigning. He admitted he did not have a platform, unlike other candidates.  What change he was aiming for was not clear.  It was not even clear whether the proposed change to the federal system was the promised change.

The more than 1,000 killled in Davao City will reach 100,000 throughout the country in three to six months. There will be no need for prisons. The fishes in Manila Bay will grow fat.”

This campaign pledge by Duterte is now being implemented.  Even before this new administration got into its 100th day, it had boasted about its progress in the war against drugs and criminality.

His speech, “The Fight Will Be Relentless, It Will Be Sustained,” during his inaugural on June 30, was a formal declaration of war against drugs. But he said the following in that speech:

“… the problems that bedevil our country today which need to be addressed with urgency, are corruption, both in the high and low echelons of government, criminality in the streets, and the rampant sale of illegal drugs in all strata of Philippine society and the breakdown of law and order. True, but not absolutely so. For I see these ills as mere symptoms of a virulent social disease that creeps and cuts into the moral fiber of Philippine society.”

These ills, according to Duterte are:

“Erosion of faith and trust in government—that is the real problem that confronts us. Resulting therefrom, I see the erosion of the people’s trust in our country’s leaders; the erosion of faith in our judicial system; the erosion of confidence in the capacity of our public servants to make the people’s lives better, safer and healthier.”

Towards the end, Duterte went back to the war against drugs and crimes.  He asked Congress for more powers and the Commission on Human Rights (CHR), for understanding.  This was how he said it:

In this fight, I ask Congress and the Commission on Human Rights and all others who are similarly situated to allow us a level of governance that is consistent to our mandate. The fight will be relentless and it will be sustained.”

After this request, he said something that seemed to confirm that he knows the law. “As a lawyer and a former prosecutor, I know the limits of my power and authority as president.  My adherence to due process and rule of law is uncompromising.”

But he followed this with a line that is contradictory rather than consistent with the  principle of separation of powers and system of checks and balances: “You mind your work and I will mind mine.”  He is sending the message that no one can intervene in what he does.  This was a warning he mentioned earlier that he wants it to take effect now.

Duterte’s statements that make a travesty of the legal system followed. In one instance, he told his fellow law graduates from San Beda College, “Ang due process ay sa korte. Hindi ninyo mahahanap ‘yan sa akin.” (“Due process is in the courts. You will not find it in me.”) 

War against drugs and criminality and the return of the death penalty on top of the continuing neo liberalization of the economy

At last, the new administration had drawn its direction before its inauguration.  His economic agenda was drawn as he was forming his Cabinet.  It is basically a continuation of the macroeconomic policies of recent Aquino administration.

This includes widening the scope of the Pantawid-Pamilyang Pilipino Program (PPPP); increasing the budget for infrastructure through the public-private partnership; a more favorable climate for foreign investors through charter change; tax reform; and so forth.

Duterte’s immediate priority, however, is the war against drugs and criminality.

surenderees

Some of the illegal drug users and pushers who surrendered have sworn to change in front of policemen and officials of the LGU in a city in Metro Manila (www ibtimes com)

He confirmed during his first State of the Nation Address (SONA), that his focus will be on the “ceaseless and sustained fight” against drugs.  This was at the start and towards the end of his speech.

Indeed, illegal drug trade and use and related crimes have become a big problem in the Philippines.  Drugs are usually a factor in heinous crimes like rape and ruthless killing.  These are symptoms of poverty, lack of productive livelihood and employment and decadent culture among the people, even among the elite in society.

The Philippines has the biggest “shabu” consumption in the entire East Asia in 2012, according to the United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC).  Almost 20% of the barangays in the whole country have drug cases, according to the Philippine Drug Enforcement Agency (PDEA) in February 2015.  The same report says 92% of the barangays in the National Capital Region (NCR) have drug cases.  PDEA estimates say that more than three million people in the Philippines use drugs.

Illegal drug trade is an international problem and therefore, to combat this calls for coordination with the United Nations and with other countries.  But then, Duterte treats the war against drugs as an internal matter.

 

Violation of human rights, especially of the right to life and to reform life, in the conduct of the war against drugs

The war on drugs appears to be fruitful.  Around 600,000 users have surrendered and, according to the Philippine National Police (PNP), its personnel have arrested more than 10,000.  Most of them need rehabilitation but the country lacks rehabilitation facilities.

Nevertheless, it is bothersome that more than 1,7000 suspected drug pushers, couriers and users were killed from July 1 until August 20, 2016.  More than 700 got killed in PNP operations and more than 1,000 were supposedly killed by vigilantes.

More than 30 are killed every day.  Most, if not all, of those that the PNP and the vigilantes have killed are poor.  They have not been given the chance to defend themselves before the law and reform their lives.

The PNP aims to significantly or much more, totally wipe out the illegal drug problem within six months.  It aims to make 1.8 million or 50% of those allegedly involved in illegal drugs surrender, get arrested or neutralized.  PNP Director “Bato” de la Rosa repeatedly said, the war on drugs of the PNP will be the criterion in evaluating every PNP official’s and personnel’s performance of duty.

Some officials and personnel of the PNP, though, are among the suspects in the illegal drug trade.  Duterte himself named five generals of the PNP (two retired and three still active) who, allegedly, protect drug syndicates.  Aside from them, more than 100 present and former officials in the local levels of government and seven judges are, reportedly, involved in drugs.  Duterte will be naming those in his list, he has announced.

Along with the war against drugs and criminality is the proposal to restore the death penalty.  Duterte even proposed the savage way of public hanging.  Combined with this is the proposal to further lower the age of criminal liability from 17 years old to 12 or even 9 years old.

But even before the debates in Congress on death penalty, this has been imposed on many suspected criminals, particularly those allegedly involved in illegal drugs, without trial.

It is spine-chilling that Duterte went to the extent of directly saying, “I do not care about human rights. Believe me.” This was his response when the media asked him about the fact that most of the drug users that were killed came from impoverished sectors.  And Duterte reasoned out irresponsibly, “The poor who use drugs, are, surely, pushers as well,” It’s like he has meted out death penalty on the poor drug users because a drug user “is, surely, a drug pusher as well.”

This gives the police licence to kill, especially impoverished suspects.  Duterte’s first call strongly encourages the people to conduct “citizen arrest” of pushers and kill them if they resist.

idefend

IDEFEND.   Different people’s groups founded the In Defense of Human Rights and Dignity Movement (IDefend), August 12, 2016, to ask the Duterte government not to make the war on drugs that he is pursuing a war against human rights.  IDefend asked the new government to solve poverty, the root of the widespread drug problem.  Kilusan took part in the building of IDefend. (photo: philrights)

Duterte seems power-drunk as he pushes his war against drugs.  Like their reaction to the killings by the Davao Death Squad, Duterte and Bato are oblivious of the grief and protests of the bereaved families and relatives of victims of the war on drug.  Those who question, criticize or comment, like the Commission on Human Rights, Church-people, organizations and personalities that uphold and defend human rights, including the United Nations Commission on Human Rights and the Human Rights Watch are called enemies and protectors of drug syndicates.

Within merely more than a month, Duterte got involved in several controversies with his war on drugs.  His reaction to Chief Justice Maria Lourdes Sereno was most infamous)  He supposedly joked again about leaving the United Nations in reaction to the comment of the UN special rapporteur.  He is irreverent in accusing and defaming certain persons and institutions, including the United Nations, which to him is obstructing his crusade against drugs.

No matter the rewording or reformulation his spokespersons do to his statements, or Duterte’s saying sorry, he has already done damage. He has put at stake the stature and image of Philippines before the whole world.

Duterte had bared his dictatorial character after CJ Serreno wrote to him.  Serreno’s reminder that the Supreme Court has the sole power over the judges and her directive to the seven judges that Duterte implicated in drugs to not surrender or not go with the police without a warrant of arrest.  Duterte went to the point of threatening to declare martial law.  Though he apologized to the Chief Justice later, Duterte bared his disregard of the Supreme Court’s independence and the authority of the Chief Justice.

The bloody outcome, especially the spate of extra-judicial killings, is alarming and incites anger.  Duterte himself said that human rights consideration and the rule of law is being set aside.   His habitual “kill” word for his so-called “non-humans”, encourages trigger-happy police officers to swiftly finish their operations by killing suspects or to pose as vigilantes that have their own kill-lists.  The police officers that are involved in illegal drugs take advantage of this as well in order to permanently silence both their assets and “competitors”.

Duterte’s assurance to the police that he will defend them if ever Congress, the CHR or courts put them under investigation or if they are sued, bolsters further human rights violations.

The explanation and alibis of the police in operations that resulted in the death of drug suspects is already irritating.  Police reports saying they killed the suspect because, “He attempted to fight” or “He tried to grab our gun,” are incredible.  The storyline, “Found with the suspect was a .38 caliber” or “a.45 caliber” or “a firearm of unknown caliber” are overused.  And, reports don’t forget to mention: “A sachet, of suspected ‘shabu,’ was found in the suspects’ possession.”

While impoverished suspects of drugs get killed, the rich, like Peter Lim, who Duterte himself tagged as a drug lord, are alive and free.  Duterte gave Lim time to clear his name.  The same is true with Mayor Rolando Espinosa of Albuea, Leyte, who is back on his seat as mayor despite the 11 kilos of shabu and tools and paraphernalia for making explosives that the police found in his house.

Duterte patterned his war against drugs after what he implemented in Davao City in a period much longer than six months.  The vigilante group called Davao Death Squad (DDS) played a prominent role in the anti-drug campaign in Davao but Duterte and the PNP have denied their connection to this infamous group until now.  But during the election campaign Duterte would often brag about the DDS’s record in killing about 1,700 persons.

Despite this, they failed to eradicate the drug problem in Davao City, the PNP Chief Bato de la Rosa himself said.  K

Manggagawa ka ba? Regular ka ba o Kontraktwal? (Usapang Manggagawa sa Araw ni Gat. Andres Bonifacio)

mggw-kb

Ang tutoo,  halos wala nang masyadong kaibahan ang dalawang kalagayan kung ang usapin ay ang katayuan sa ating mga trabaho kaugnay ng karapatan, seguridad at sahod sa ilalim ng sistemang umiiral.

Regular at Kontraktwal

Kung ikaw ay isang regular, mapalad ka nang kaunti dahil maaaring ipinapatupad sa iyo ang labor standards na ayon sa ating batas sa paggawa gaya ng minimum na sahod, walong (8) oras na paggawa, over time pay, 13th month pay, SIL, holiday pay at rest day o isang araw na pahinga sa bawat isang linggong pagtatrabaho. (At may katiting na alwan ang kalagayan kung may unyon dahil may mga benepisyong lagpas sa itinakda ng batas na maaaring makamtan bunga ng mga “labanan,” CBA, halimbawa.

 

Maaring ipinapatupad? Bakit parang may duda? Dahil hindi nakakamit ng maraming manggagawa sa kasalukuyan, naturingan mang regular, pero hindi nakakamit ang mga benepisyong binabanggit dahil sadyang hindi ipinapatupad ng mga switik at gahamang mga employer, dahil, una,  hindi ito alam ng mga manggagawa, at ikalawa, natatakot ang mga manggagawa na mapag-initan sila pag kinuwestiyon nila ang kani-kanilang employer. Nandyan naman sana ang DOLE upang siyasatin ang bawat pabrika sa nasasakupan ng kanilang satellite offices gamit ang kanilang “visitorial power,” ngunit hindi ito nagaganap. Kinakailangan pang sadyain muna sila ng mga manggagawa upang mag-reklamo, na dahilan pa lalo upang pag-initan ang mga ito at tanggalin sa trabaho. Ganyan kalakas ang loob ng mga gahamang employer dahil alam nilang kayang tapalan ng salapi ang mga korap sa pamahalaan. Bukod pa ito sa katotohanang napakalaki ng reserbang manggagawa, sa bawat isang regular na matatanggal, may mahabang pila ng manggagawang gustong pumalit- maamo, mura o tatanggap ng mababang sahod at higit sa lahat, kontraktwal.

Kung ikaw ay kontraktwal ay singhaba lamang ng ilang buwang nilalaman ng kontratang iyong nilagdaan ang haba ng iyong magiging pagtatrabaho.  Ibig sabihin,  sa tuwing matatapos ang kontrata at mawawalan ka na ng hanapbuhay, titigil din muna ang pag-inog ng iyong buhay sa kasalukuyan nating mundong nakatali sa kakarampot na sweldo ang lahat ng ating mga batayang pangangilangan. Ang “kakarampot” na iyan ay kung ipinapatupad sa iyo ang minimum na pasahod na itinakda ng batas, na malamang sa hindi.  ay hindi mo nga natatamasa dahil bilang kontraktwal ay agency ang nagpapasahod sa iyo. At dahil ang kita ng mga agency ay galing din lamang sa porsyentong kinotong sa sahod mo, kulang na ito pagdapo sa mga palad mo.

rwb

Sa umiiral na kalagayan, bago matapos ang isang kontrata, kinakailangang may tinatarget nang malilipatan ang isang manggagawang kontraktwal upang magpatuloy ang buhay niya sa mundo kung saan kontrolado ng mga kapitalista ang bawat buhay mula pagsilang hanggang kamatayan.

Ngunit hanggang kailan? Araw-araw ay humihigpit ang kompetisyon ng mga manggagawang patuloy na lumalago ang populasyon kumpara sa mga trabahong hindi naman nadadagdagan, bagkus ay nababawasan pa nga dahil sa pag-usad ng makabagong mga teknolohiya. Ibig sabihin, sasapit tayo sa edad na hindi na tayo kompetitib at wala nang panama sa papasok na bagong henerasyon ng manggagawa. Paano na?!!

 

Kulang at hindi kailanman sasapat ang sweldo 

Kung ikaw ay minimum wage earner  o sumasahod lamang ng minimum, hindi kaila sa iyo ang kakulangang ito dahil araw-araw natin itong kinakaharap. Aber, gumamit tayo ng kaunting matematiks upang linawin ito. Ang kasalukuyang salary rate para sa NCR ay P492.00. Hatiin o i-divide natin ang P492 sa average na limang (5) myembro ng pamilya (tatay, nanay at tatlong anak) at iluluwal ang halagang P98.40. Muli nating hatiin o i-divide ang P98.40 sa apat (4) na kain (agahan, tanghalian, meryenda at hapunan) at iluluwal ang halagang P24.60. (Hindi pa binabawas diyan ang tax, SSS, Philhealth na kinakaltas sa sahod bago pa man dumapo ito sa ating mga palad)

Malinaw na ipinakita sa ating simpleng kwenta na kulang na ang P492.00 na minimum wage para sa NCR, sa pagkain pa lamang! Paano na ang iba pang pangagailangan tulad ng upa sa bahay, tubig,  ilaw o kuryente, gamot pag may nagkasakit, damit at eskwela o pag aaral ng mga bata? Nakapagtataka pa ba kung bakit may mga manggagawang nakatira sa ilalim ng tulay?; kung may mga batang hindi makapag aral?; kung may mga sunog sa isang urbanisadong barangay na ang sanhi ay napabayaang kandila? Normal na rin

ngayon ang sakit sa bato sa mga bata dahil sa sobrang pagtitipid,  alat ng noodles at sitsirya, na pinakamurang ulam at meryenda ang nakahapag sa mesa sa tuwina.

At pasahod pa lamang sa NCR ang  ating pinag-uusapan. Paano na kaya ang mga taga karatig probinsya at ibang rehiyon na mababang sahod ang  itinakda ng inutil na wage boards sa kabila ng reyalidad na kung hindi man pareho lang ay mas mahal pa ang mga bilihin at serbisyo sa kadahilanang sa Kamaynilaan ang pinanggagalingan ng mga pangunahing produktong ito.

.               Sumagad sa pag-oobertaym ang solusyon ng karamihang manggagawa sa malaking  kakulangang ito, upang humabol ng dagdag na kita— na sa dulo ay tutungo sa sobrang produksyon kaya mauuwi rin sa forced leave ng mga manggagawa dahil “natapos nang gawin ngayon ang gawain sana para bukas.”

Pilit namang aangkop sa sitwasyon ang iba sa paghahanap ng “sideline” o ekstrang pagkakakitaan paglabas ng trabaho— mag pedikab,  maglako ng kung anu-ano, at iba pa, na pangunahin nang trabaho ng napakalaking bilang ng mga wala talagang mga trabaho.  Nangingibang bansa bilang OFW ang marami, samantalang natutulak ang ilan na pumasok sa mga anti-sosyal na gawain— pagpapataya ng huweteng/ending, part-time na pagpuputa at pinakasagad na,  ang pagpasok sa iligal na mga gawain gaya ng pagtutulak ng droga.

Ang solusyon ng gobyerno

Positibong kinikilala na ng gobyerno sa kasalukuyan ang kontraktwalisasyon bilang mayor na problemang pambansa. Nilaman ito ng kampanya ng halos lahat  ng presidentiables  nuong nakaraang eleksyon, bagamat mababaw ang pagtalakay  at tila ba simple lamang talaga sa karamihan ang usapin. Kasama si Duterte sa nagsabing  masama ang kontraktwalisasyon at nangakong ititigil ito.

Ngunit iba na ngayon ang tono,  at ang sinasabi na ni Sec. Bello ay ipatitigil ang “endo”.   Ibig sabihin,  tuloy tuloy na ang mga trabaho at hindi na kinakailangang tumigil at mag-renew ng kontrata ang mga manggagawang kontraktwal tuwing ika-limang (5) buwan. Nauna rito ay inatasan ang mga agency na mag-comply sa sinasabi ng DO 18-A upang maging lehitimong job contractor.

Aba, eh kanino ba tayo ire-regular? Sa tinatakbo ng mga debelopment,  malinaw na sa agency tayo ire-regular at hindi sa principal. Kung magkakagayon,  napaka-bulnerable pa rin ng ating mga kalagayan dahil sa oras na hindi na mabigyan ng kontrata ng principal ang agency ay wala na rin tayong mga trabaho.  Co-terminus ang ating mga panunungkulan sa agency sa kontratang namamagitan sa kanilang dalawa ng principal. Eh sa maraming pagkakataon,  magkaka-kutsaba ang mga iyan. Paano na?

 

Nasa ating mga kamay ang solusyon

Tunay na wala tayo ni katiting na maasahan kahit sino pa ang manungkulan sa Malakanyang sa kasalukuyang panahong malalaking kapitalista ang nangingibabaw. Ang tunay na pagkakamit ng segurado, permanente at trabahong nakalaan at sasapat para sa lahat ay kung lilinangin at gagamitin ng ating pamahalaan ang mga likas  na yaman at lakas paggawa ng bayan sa pambansang industriyalisasyon. Hangga’t wala sa atin ang mga mayor na produksyon na magluluwal ng segurado at maramihang trabaho, walang maaasahan ni katiting na pag unlad ang ating bayan at ang mga mamamayang Pilipino. Hangga’t ang mga pangunahing industriya ay nasa kontrol ng pribado at mga dayuhang kapitalista,lalo’t pinapayagan ang halos lahat ng gustuhin nilang negosyo at patakaran kaugnay ng paggawa,  nganga ang mga manggagawang Pilipino!

 

Pangungunahan ng mga Manggagawa ang laban  

Tama! Bilang pinakaabanteng uri sa lipunan, marapat na tanganan ng mga manggagawa ang tungkulin ng  pagpapalaya sa bayan. Bilang araw-araw na kaharap ng pwersa ng kapital sa ating mga pabrika/planta, araw-araw nating tungkulin ang mag-organisa tungo sa pagpapapalakas ng hanay. Organisahin natin ang mga manggagawa sa mga linya ng industriya, mga unyon o asosasyon, at sa anong porma mang ipapahintulot ng sitwasyon. Oorganisahin natin sila sa mga pabrika, sa mga linya ng gawain (trade skills), at susundan sa mga komunidad upang buuin ang mga asosasyon.

Sa milyong bilang, kasanayan at determinasyon, at sa tamang panahon, kakamtin natin ang kalagayang lahat ay may marangal na trabaho at may makabubuhay na sweldo ang lahat,  pumapasok sa eskwela ang mga bata, may sapat na pagkain para sa lahat. At hindi na kinakailangang iwanan ng mga nanay ang sariling mga anak upang mag alaga ng anak ng iba sa ibayong dagat.

 

Workers for Peoples’ Liberation (WPL)

Nobyembre 30, 2016    

Matatag, Sapat na Trabaho Bayang Progresibo: Mamamayan ang Nagpapasya

mggw

Sa halip na malayang bayan, ipinwersa ng lokal na naghaharing uri at ng kanilang dayuhang amo ang kaayusang neokolonyal sa mamamayan makaraan ang apat na dekada ng tuwirang pananakop ng US. Itinali ang Pilipinas sa utang at mga kondisyon.  Hinadlangan ang pagyabong ng nagsasariling ekonomya at iginapos ito sa walang habas na pandarambong.  Gaya ng kundisyong pinagsibulan ng rebolusyon, nanatili’t higit na lumawak ang agwat sa pagitan ng mayaman at mahirap.Nakalatay sa pambansang ekonomya ang kabiguan ng Rebolusyong 1896. Bigo na ito nang paslangin si Gat. Andres Bonifacio bago bumagsak ang kolonyalistang Espanyol, nawaldas pa nang husto nang ipinagkanulo ito at isuko ng mga elitistang lider ng himagsikan sa imperyalistang Amerkano.

Sa ilalim ng neokolonyalismo, napabilang ang Pilipinas sa mga atrasadong ekonomya sa daigdig.  Makikita ito hanggang ngayon, sa katayuan ng kanyang lakas paggawa— ng mga manggagawang pinagmulan din ng bayaning si Andres:

  • Anim sa bawat sampung Pilipino ay nasa hanapbuhay na impormal at walang tiyak na trabaho o kita—mala-manggagawa at impormal na serbisyo mula sa pagpapandar ng pedikab, vendor ng kung-anu-ano at kung saan-saan, manggagawa sa kontsruksyon, manggagawang bukid at mga indibidwal na diskarte, at iba pa.
  • Katambal nilang bumubuhay sa ekonomya ang 2.4 milyong OFWs, mga kontraktwal na obrero at iilang porsyentong regular na mangagagawa at propesyunal.

contractualization

  • Sasanib sa kanila ang .5 milyong  gradweyt ng kolehiyo at 1.5 milyong sinanay sa mga institusyong teknikal kabilang ang pinatatakbo ng gubyerno gaya ng Tesda nuong 2015. Malaking bahagi sa kanila ang napabilang sa karaniwang 10 milyong walang trabaho taun-taon.
  • 3 % ng 100 milyong Pilipino ang nasa ilalim ng poverty line, kapos kahit sa pagkain.

Ang malungkot,  kailangan pang igiit ang pagwawakas ng kondisyong ito sa gubyernong Duterte.  Sa kanyang mga pahayag at sa aktwal na itinataguyod nitong 10 point economic program, magpapatuloy ang patakarang neoliberal.  Isasagad ito sa planong chacha ng kongreso kasabay ng proyekto sa pederalismo. Itutulak sa gitna ng paglabag sa karapatang pantao bunsod ng gyera sa droga.

Itatambal ito sa pag-oorganisa ng Masa Masid—ang pangmasang organisasyong paniktik na nanganganib na lumikha ng hidwaan sa mga komunidad.

Nangyayari ang lahat ng ito habang may banta sa suspensyon ng writ of habeas corpus at binabaklas sa kasaysayan ang kalupitan ng neokolonyal na sistemang higit na pinabangis ng diktadurang Marcos nang ipasya ni Duterte, sa pagsang-ayon ng Korte Suprema, na ilibing ang diktador sa Libingan ng mga Bayani.

Neoliberalismo ang patakaran ngayon ng pandaigdigang kapitalismo para makaahon sa kumunoy ng nagpapatuloy nitong krisis at patuloy na dambungin ang yaman ng mahihinang bayan.  Tinatanggal ng patakarang neoliberal ang papel ng gubyerno sa serbisyong publiko at iba pang estratehikong negosyo at ipinapaubaya ito sa mga pribadong bangko at korporasyon para pagtubuan.

Mahalagang sangkap na pinaiiral nito ang kontraktwalisasyon ng paggawa at pagbabawal sa pag-oorganisa at pagkilos para bigyan ng ganap na kalayaan ang kapital na idikta at baratin ang sahod at benipisyo ng manggagawa.

Lantad ito sa nakalipas na ilang dekada ng pagpapairal ng neoliberalismo sa Pilipinas.  Sa panahon ni Pres. Noynoy Aquino, kinontrol ng 40 pamilya ang pakinabang sa lokal na ekonomya.

Malaon nang ipinakita ng mga abanteng bayan, kabilang ang mga kapitbayang Asean, na upang maging progresibo ang ekonomiya, kailangang  kumawala sa dayuhang kontrol at mga dikta.  Dapat pagpasyahan ang sariling landas ng ekonomya ayon sa pagpapairal ng soberanya ng mamamayan sa sariling yamang likas at lakas paggawa.

Malaon nang kinilala ang halaga ng kumbinasyon ng modernong agrikultura at industriyalisasyon para sumulong, likhain ang kasapatan sa pagkain at iba pang pangangailangan ng lipunan.  Ito ang pinakamatatag na pundasyon sa paglikha ng sapat at marangal na hanapbuhay para sa mamamayan.

Sa malayang ekonomya, malilikha ang pambansang kapital na dating hinuhuthot at inililipad ng dayuhan.  Magagamit ito sa pag-aangat ng industriya at agrikultura.  Mapaplano ang pagmimina ng estratehikong mineral batay sa pangangailangan ng lipunan. Maiaangat ang sahod ng paggawa.  Mababawasan hanggang sa mapapawi ang pwersadong pangingibang bayan ng mga Pilipino para maghanapbuhay.

Mula sa yamang likha ng lipunan, mapalalaki ang rekurso sa serbisyong publiko.  Mapapalawak ang karapatan sa edukasyon.  Matitiyak ang kalusugan ng mamamayan.  Mapapalakas din ng matatag at malayang ekonomya, at nang sapat ang kakayanang populasyon,  ang kapasidad ng lipunan na ipagtanggol ang sarili laban sa anumang anyo ng dayuhang panghihimasok.

Dito importante ang independyenteng patakarang panlabas. Tiyaking walang tali ang lahat ng mga kasunduang multilateral at bilateral na papasukin ng gubyerno.  Para patunayang independyente at walang kinikilingan, ipagbawal ang anumang anyo ng pagbabase ng dayuhang pwersa sa Pilipinas.

Kung gayon, dapat ipawalang-saysay ng gubyernong Duterte ang EDCA, VFA at ang pinagmulan nitong US-Ph Mutual Defense Treaty.  Kailangan ding mag-ingat sa pagdikit sa China at iba pang lumalakas na kapitalistang kapangyarihan, alang-alang sa interes ng sambayanang Pilipino at hindi para maglipat ng katapatan sa panibagong amo.

Matatag na ekonomiya at nagsasariling estado ang nais itindig nina Bonifacio.  Demokratiko at Soberano. Nakakaraming mamamayan ang nagpapasya.

Sa edad na 29, pinamunuan niya ang pagtatatag ng Katipunan para ipaglaban ang kasarinlan ng bansa at likhain ang kondisyon sa masaganang buhay para sa mamamayan.  Nobyembre 30, 2016  ang  ika-153 guning-taon ng kaarawan ni Gat. Andres. Ipagdiwang natin ito sa higit pang pagpapasaklaw ng kilusang manggagawa at kilusan ng mamamayan para sa tunay na soberanya, demokrasya at kalayaan.

Workers for Peoples’ Liberation (WPL)

Kilusan para sa Pambansang Demokrasya (Kilusan)

Nobyembre 30, 2016

Labanan ang Pagpapanumbalik sa Kapangyarihan ng mga Marcos! Labanan ang Pagbabalik ng Tiraniya!

Marcos Burial Protests

Inilibing ang bangkay ng pasistang diktador Ferdinand E. Marcos, Sr., Nobyembre 18, sa Libingan ng mga Bayani (LNMB).  Tulad sa pagnanakaw, inilihim sa publiko hanggang sa mismong oras ng seremonyang puspos sa parangal at ritwal na bagay lamang sa taong nabuhay nang marangal, may integridad, matapat at may natatanging ambag sa pagsulong ng lipunan. Naroon ang mga opisyal ng AFP at PNP at honor guards na nagbigay ng parangal pang-estado at militar (state and military honor).

AFP at PNP ang unang kumumpirma sa media na alam ni Presidente Duterte ang libing, na itinanggi naman ng kanyang mga tagapagsalita sa Malakanyang. Sinabi ni AFP spokesperson Brig. Gen. Restituto Padilla na ang utos ng Department of National Defense (DND), na Nob. 17 nila natanggap, ay tiyak na alam ni Duterte. Mismong si PNP Chief Ronald “Bato” De la Rosa ay nagsabing “tiyak na alam ito ni Duterte sapagkat siya rin ang may tuwirang ugnay sa mga Marcos.” Nang salubungin ng international media si Duterte sa pagdating sa Lima, Peru ay kinumpirma na alam nga niya ang libing at “pamilya Marcos ang nagtakda ng petsa”.

Sinabi ni Duterte na kanyang “ipinapatupad lang ang batas at desisyon ng Korte Suprema”  Subalit ang lihim ngunit marangyang libing ng diktador ay pagsikot sa proseso ng batas at korte. Ipinagkait nito sa mga tumututol ang pagkakataong maghapag ng motion for reconsideration mula Nobyemre 9-23. Garapalang ipinagtanggol g Korte Suprema ang tapos nang libing sa pahayag na “walang batas na nagbabawal na ilibing si Marcos sa LNMB” at “walang apila laban sa libing”.

Malinaw, mula simula, ang kutsabaan Duterte, pamilyang Marcos at 9 na mahistrado ng Korte Suprema. Inilihim ang libing sa taong bayan upang hindi maiwas sa tiyak na pagharang ng mamamayan.  Hanggang sa huling sandali, kataksilan sa bayan ang ipinamalas ng pamilya Marcos na suportado ni Duterte.

Ang utos ni Duterte na pinaboran ng 9 na mahistradong nagsuko at nagbenta ng kanilang integridad at ang biglaang libing ay tahasang pagyurak sa makasaysayang soberanong pasya at akto ng milyun-milyong mamamayan sa buong kapuluan na lumaban at nagwakas sa diktadurang Marcos.

Ang pagrangal na iginawad sa diktador:  pagsundo ng  helicopter ng AFP, pagsalubong at pagpapasan sa balikat ng kanyang kabaong ng mga sundalo, paglalagak nito sa hila-ng-kabayo na (caisson), pagpupugay ng honor guards, pagbalot ng bandila ng bansa sa kanyang kabaong, 21-gun salute at  volley of fire at paglalagay ng cauldron of fire or eternal flame na natatangi sa puntod ni Marcos, ay pagdakila sa tiranong naghari sa loob ng 21 taon, kabilang ang 14 na taon ng lantarang pasistang diktadura.

Pilit na pinalilimot sa mamamayan ang lansakang pagsupil sa mga demokratiko at makataong karapatan; pagdukot at pagpatay sa libu-libong mamamayan; pagtortyur at pagbilanggo sa abot 100,000; panggagahasa sa mga kababaihang inaresto, ibinilanggo o pinatay; pagpapalayas ng daan-daan libong mamamayan sa kanilang mga pamayanan sa kanayunan; pagtatayo ng mga yunit para-militar at mga kampo at detachment ng militar sa halos lahat ng mga baryo/barangay sa kanayunan; pagbaon ng bansa sa dayuhang utang; pagnanakaw at pagtakas ng bilyong dolyar na halaga ng kabang yaman; ginawang “gatasang-baka” ang mga proyektong pang-impraistruktura, ilang ospital at higit sa lahat ang halimaw na plantang nukleyar sa Bataan na hanggang 2007 ay binayaran ng mamamayan ang ginugol dito na utang na $2.2B (bukod pa ang interes nito), na makabuluhang  bahagi ay padulas kay Marcos at komisyon ng crony niyang si Herminio Disini.

Ito ang tampok sa madugo at mapandambong na rekord ng diktador na si Marcos, na iniidolo ni Duterte. Ang palihim ngunit puspos sa parangal na paglibing sa diktador sa LNMB ay pagyurak sa  mahabang pakikibaka ng milyun-milyong mamamayan, na humantong sa pag-aalsang Pebrero 1986, na nagwakas sa diktadurang Marcos. Paglapastangang sa soberanong pasya at aksyon ng mamamayan at pagbaligtad ng kasaysayan ang kahulugan ng “pagbabayad-utang” ni Duterte sa pamilyang Marcos. Bukod dito ang bumubungad na pagpwesto kay Bong Bong Marcos sa kapangyarihan.

May batayan ang pangamba ng marami at ni Bise-presidente Leni Robredo na lulutuin sa Korte Suprema ang kasong isinampa ni Bong Bong Marcos. Kinaray ni Duterte si Bong Bong Marcos sa kanyang pagbisita sa China at doon ipinakilala sa mga Tsino bilang “susunod na bise-presidente ng Pilipinas kung mananalo sa kaso laban kay Leni Robredo”. Higit dito, sinabi rin ni Duterte, sa parehing pagkakataon, na kanyang tinutularan ang idolong Ferdinand Marcos, Sr.

Ilang araw bago ang panakaw na libing, ipinahayag ni Duterte sa harap ng publiko na kanyang “kinokonsidera ang pagsuspinde sa writ of habeas corpus” kapag siya ay “mapuwersa” ng pinapalaki niyang problema sa drugs at ng diumanong “rebelyon”.  Sumunod sinabi rin niya, “ang pagdeklara ng batas militar ay contingency”.

Labanan ang muling pagbalot ng lagim ng malaganap na karahasan laban sa mamamayan at paglulubid ng batayan para sa higit na karahasan

Bumulwak ang malaganap na protesta sa panakaw na libing sa pinarangalang diktador. Pinanariwa nito ang bangungot ng diktadurang Marcos. Binuhay sa ala-ala ng marami ang mga pahirap at iba pang paglabag sa mga karapatan. Ang mga tinortyur at ikinulong noon ay nadaramang muli ang mga pasakit. Ang pag-uulit ni Duterte ng panawagang kalimutan na ang nakaraan at patawarin ang mga Marcos ay pang-iinsulto sa mamamayan.

Sa pagsusulong ng mga protesta hindi dapat mawala na pinatutungkulan din nito ang nagbabantang muling pagbalot ng lagim at karahasan. Huwag mawawaglit na umiiral hanggang ngayon ang “state of national emergency” na ipinataw sa bansa bunsod ng “lawless violence” sa “balwarte” ni Digong na Davao City. Kasama ng PNP ang AFP sa pagpapairal ng “state of emergency”. Kinokondisyon ang mamamayan sa mga “check point” at presensya ng mga “combat ready” na mga pulis at sundalo sa mga publikong lugar tulad sa mga istasyon ng LRT at MRT, mga terminal ng bus at mga pantalan at airport.

Minamanhid ang mamamayan sa araw-araw na pagpatay sa mga “suspek na drug user-pusher” at nakabilanggong “nagtangkang lumaban”. Tahasang sinasabi ni Duterte na wala siyang pagkilala sa human rights at itinuring na kaaway ang bawat magtanong, mag-iimbestiga o magpahayag ng opinyong kontra sa lumalaganap na extra-judicial killing at walang pakundangang paglabag sa due process.

Sa harap nito at sa kabila nito ay iniuulat ng PNP na nababawasan ang kriminalidad! Ano na kung gayon ang depinisyon nila ng kriminalidad? Inuulit-ulit ni Duterte ang malayo sa katotohanang “2-3 pulis ang napapatay sa bawat araw”.  Naglulubid si DOJ secretary Aguirre ng hindi mapapatunayan kaso laban sa mga “kaaway” nila sapagkat nakabatay sa affidavit ng patay na tao o bilanggong drug lord. Isasalang sa Kamara upang bago Pasko ay naibalik na ang “death penalty” at “naibaba na edad na 12 o 9 na taong gulang ang maaaring papanagutin sa kasong krimen”.  Ito ba ang pamasko ni Duterte sa bansa o para sa kanyang sarili?

Kasama ang bantang pagkakalas sa International Criminal Court (ICC), higit pa marahil ang kalagayang “pupuwersa” kay Duterte para “isuspinde ang writ of habeas corpus” at tumungo sa landas na kinahinatnan ng bayan sa ilalim ng paghahari ng kanyang dinadakilang diktador.

Maging alerto at huwag palalampasin ang bawat kontra-demokratiko at sadyang walang katinuang pakana ng kutsabaang Duterte-Marcos.

Huwag hayaang mapawi ang alaala ng malagim na nakaraan!

Mahigpit na hawakan, igiit at ipaglaban ang pagpapasya ng milyun-milyong mamamayang tumindig, nagpakasakit, lumaban hanggang nawakasan ang diktadurang Marcos!

Labanan ang panunumbalik sa kapangyarihan ng mga Marcos at panunumbalik ng tiraniya!

Sumulong sa pakikibaka para kamtin ang demokrasyang bayan!

 

Kilusan para sa Pambansang Demokrasya

Nobyembre 21, 2016